GALICIA EN
BOS AIRES
A lingua e a cultura son os dons
máis @preciar\\\\ do home.
Elas obran o milagre de unir
indisolublemente ás xeracións pasadas, de quen as recibimos,
coas futuras, ás que temos o deber de transmitilas como
firmes sinais de identidade de todo un pobo.
Así o comprenderon moitos
galegos da Arxentina ou arxentinos de Galicia, emigrados nas
entrañables terras do Prata, que quixeron que as novas
xeracións da súa estirpe, as que son e as que serán, sentan
perennemente o vínculo das súas raíces comúns: a vella
Galicia, un país de mil verdes e mil ríos, ancorado no
Finisterre europeo, con Lingua e Cultura propias.
Ese obxectivo foi, como sempre,
idea duns poucos, que contaxiaron aos demais. Recordo con
vehemencia as longas charlas que na afastada data de 1983
sostiven con Darío Lamazares, entón Presidente do Centro
Galicia de Bos Aires, con Avelino García Melle, o seu fiel
colaborador e con outros máis. Sempre concluían expresando
os seus temores de que a ingente obra da emigración galega
da Arxentina, cuxa expresión máis visible son os nosos
Centros, perdese as súas verdadeiras raíces, desvinculándose
de Galicia, en mans de terceiras e cuartas xeracións,
nacidas en Arxentina.
Foi entón que aprendín a valorar
á emigración platense, que escribira unha longa historia de
traballos, sacrificios e añoranzas de perpetuar, no posible,
o nome de Galicia unido xa indisolublemente ao de Arxentina,
porque a unha e outra deran progreso e prestixio.
Eu non sei o momento no que
xurdiu a idea de construír un colexio que impartiese os
Plans de ensino arxentinos e transmitise, á vez, a cultura
de Galicia, a súa historia, a súa xeografía e a súa
identidade ás futuras xeracións. Só sei que todos cremos na
idea, como o medio máis eficaz para perpetuar as raíces da
emigración galega e o nome da propia Galicia.
Houbo reunións no meu despacho
de Santiago, en 1985 e anos posteriores, con García Melle e
López Pin, naquel momento Presidente e Secretario do Centro
Galicia e houbo unha definitiva en 1990 no que o propio
García Melle, Darío Lamazares,
Peleteiro, Andrade e Lozano entregáronme unha ampla memoria
e un verdadeiro proxecto do que haberá de ser o soñado
Colexio "Santiago Apóstolo" de Bos Aires, destinado a ser o
pionero doutros que deberían arbitrarse cos mesmos
propósitos.
Era xa D. Manuel Fraga
Presidente da Xunta de Galicia, e a el suscitámoslle os
nosos obxectivos. Recibiunos e aprobou coa alta
sensibilidade dun ilustre emigrante, que tivo e ten sempre
na súa mente e no seu corazón aos fillos desta terra.
Desde entón despregouse
secuencialmente toda a complexa actividade que o caso
requiría: seis Consellerías da Xunta contribuímos ao
financiamento do Colexio e o correspondente convenio asinado
en Bos Aires, públicamente no Centro Galicia, co Presidente
García Melle. Eu tiven o honor de representar á Xunta en tan
solemne acto.
Recordo, con particular emoción,
o acto de aprobación, pola Asemblea de Socios do Centro
Galicia, dos Estatutos da Fundación Galicia-América, cuxos
órganos dirixentes haberían de tutelar e rexer o Colexio
"Santiago Apóstolo". Elaborámolos minuciosa e laboriosamente
para que constituísen a verdadeira garantía de que o Colexio
sería destinado, a perpetuidad, a cumprir irrenunciablemente
os seus obxectivos: servir á educación das futuras xeracións
e servir á vez ao nome de Galicia e ao recordo da vella
emigración, a cuxo singular esforzo #deber\\\\+se\\\\\.
Os Estatutos foron aprobados por
unanimidad naquela multitudinaria Asemblea e cada
intervención dos asistentes veu incrementar a emotividad do
acto e o meu afecto por unha emigración que secularmente
constituíu o mellor embaixador de Galicia nas inmensas e
fermosas terras do Prata.
Hoxe o Colexio é unha brillante
realidade. Con ela culmináronse os soños e anhelos dunhas
poucos pioneros, que contaxiaron a todos. Tamén o meus.
VICTOR MANUEL VAZQUEZ
PORTOMEÑE
Senador ás Cortes
Españolas por Galicia
ir arriba |
