MIRADA CARA AO
PORVIR
Nos primeiros tempos da
emigración galega a América, a solidariedade dos galegos
emigrados reflectiuse nas organizacións mutualistas, que
axudaron moito ao longo de tantos anos a quen necesitaba
apoios e atencións asistenciales, ben polas situacións
familiares ou polas conxunturas económicas ben polos
quebrantos de saúde. Formas de axuda e de fraternidad
xurdidos e asentados na orixe común, propiciaron ese
afloramiento de institucións sanitarias e benéficas propias,
que alcanzaron niveis de alto prestixio e que, aínda hoxe,
renovadas en instalacións e medios, dotadas das tecnoloxías
actuais, prestan destacados servizos ás nosas comunidades e
á sociedade en xeral..
Non fai tanto tempo que, atentos
á inevitable evolución social e aos cambios de poboación,
personalidades e dirixentes de comunidades e de centros, con
moita sensibilidade cara ao futuro, suscitaron o interese
por lograr a construción dun centro de ensino que, axustado
á regulación oficial dos estudos, puidese acoller aos mozos
descendientes dos galegos para que seguisen nel o ensino
preciso na súa formación, de conformidad cos grados e ciclos
educativos establecidos e vigentes.
Agora, cando empeza o primeiro
ciclo no Instituto Santiago Apóstolo e xa é realidade
o proxecto tan soñado como desexado, séntome na obrigación,
sempre alegre e gozosa, de evocar cada un dos esforzos que
cada un dos nosos antepasados fixeron en favor do mantemento
dunha identidade e da relación entre as nosas xentes
emigradas, sempre sen menoscabo dunha adaptabilidad positiva
cara á generalidad social e sentindo habitual e
permanentemente a responsabilidade e o deber de engrandecer
á nación que os acolleu e da que son, por se mesmos e polas
súas descendencias, polos fortes vínculos humanos, cidadáns
eficaces.
O feito desta obra e o mesmo
comezo do seu funcionamento suxire a destacable novidade de
mirar cara ao porvir. Varias e boas son as razóns para esa
estima. Unha e non pequena, é que supón un servir á mocidade
no campo máis importante para ela, o da formación. Outra,
tamén sobresaliente, a tanxible proba de que ese instituto
permanecerá como sinal indeleble dunha solidariedade
proxectada cara ao mañá por parte dos galegos. E quizá,
aínda conveña subliñar a calidade de exemplo a seguir por
outras numerosas e activas comunidades de galegos no
exterior.
Eu quero enviarlles unha mensaxe
a todos os mozos que na aulas do novo centro empezarán e
seguirán os estudos. Trátase dun pensamento tan simple como
sincero: que recorden sempre o que fixeron por eles e para
eles moitas mulleres e moitos homes galegos dos seus mesmas
estirpes e familias ou non, que souberon e quixeron loitar
para proporcionarlles mellores medios para un
desenvolvemento persoal e profesional, para que tivesen
moitas máis oportunidades das que moitos tiveron e, sen
escatimar sacrificios, para que soubesen alcanzar unha maior
cultura e ser xente de ben.
A posta en marcha do centro
constitúe un honor para os galegos de Bos Aires, nacidos en
Galicia ou nacidos nesa capital da querida Arxentina, pero é
tamén causa de vanagloria para todos os galegos emigrados e
para a mesma Galicia. Compracencia para todos nós, os que
compartimos un mesmo sentir e sen afastar a ninguén das
nosas inquietudes polo benestar e polo bo facer dos galegos,
calquera que sexa o lugar no que se atopen, dando testemuño
dunha galleguidad aberta e universal.
FERNANDO AMARELLO DE CASTRO
Secretario Xeral para as
Relacións con
as Comunidades Galegas da
Xunta de Galicia
ir arriba |
