Ou MILAGRE DÁ GALEGUIDADE
Non hai cousa máis grata para
min que atoparme con galegos emigrados en calquera parte do
mundo. A distancia da terra nativa une moito máis que
calquera outra razón. Nós sabemos moito mellor que ninguén o
que significa atoparnos cos nosos familiares e paisanos que
están en Bos Aires, en Montevideo, en Caracas ou en calquera
outro lugar de América. É ben certo que Galicia non termina
onde acaba o seu territorio, senón que continúa moito máis
alá, en calquera latitud, alí onde se atopan os seus fillos.
Desde moito antes de asimilar a
miña responsabilidade á fronte do Goberno de Galicia, tratei
de manter sempre un compromiso firme cos meus paisanos
emigrados. Ao outorgarme o pobo galego, o de dentro e o de
fóra, a súa confianza maioritaria impulsei ao máximo un
achegamento e todo o apoio posible cara aos que
engrandecieron a súa terra de nacemento a base de traballo e
de abnegación, nuns tempos moi duros e difíciles para
Galicia e para España enteira.
Os emigrantes entregáronnos todo
sen pedir nunca nada a cambio. Eles levantaron en toda
América, tamén en Europa e por España adiante, unhas
institucións verdaderamente exemplares, que nos representan
con honra e dignidade alí onde existe unha comunidade de
galegos.
Un bo exemplo disto é o actual
Centro Galicia de Bos Aires, que logo de encararse coa
fusión dos catro centros provinciales nunha soa e máis forte
institución, acometió o gran soño dos antepasados, a
construción e posta en marcha dun Colexio que leva o nome do
noso santo patrón; "Santiago Apóstolo".
Todos temos unha débeda
impagable cos homes e mulleres que viven lonxe da terra onde
deixaron os seus seres máis queridos, pero que malia a
distancia e das moitas dificultades que encerra toda
diáspora, emprenderon sempre grandes empresas en beneficio
dos que quedaban en Galicia, algunhas delas tan
significativas como os propios símbolos da nosa identidade.
Todo logrouse, e así segue sendo, a base de moito esforzo e
dun inigualable espírito de sacrificio..
As obras dos emigrados foron,
todas en beneficio da saúde, da educación, da cultura...
Daquilo do que Galicia estaba verdaderamente necesitada.
Agora, cando a emigración xa non é, por fortuna, unha
sangría para o noso pobo, xorde esta meritoria iniciativa do
Centro Galicia de Bos Aires, posteriormente apoiada e
gestionada pola Fundación Galicia-América, para facer do
Colexio arxentino-galego unha tanxible realidade.
Ante esta obra, exemplo da
pervivencia de Galicia e da súa cultura na xenerosa e
acogedora terra arxentina, na nosa quinta provincia galega
que é Bos Aires, ao meu hónrame máis que nunca ser fillo de
emigrantes, para seguirlles abrindo cantas portas e
posibilidades sexan posibles a aqueles que de lonxe aman e
soñan con Galicia.
Tense falado con acerto do gran
milagre da galleguidad no mundo. Eu creo, que coa posta en
marcha deste Colexio " Santiago Apóstolo", onde os fillos e
netos dos nosos emigrantes poderán achegarse á lingua e á
cultura dos seus pais e avós, estamos contribuíndo todos a
ese gran milagre
Á vista de todos está outro gran
logro da Galicia emigrada. Non inauguramos un edificio máis,
un centro educativo máis ou menos funcional e moderno,
inauguramos un proxecto para a continuidade. Aseguramos con
el a presenza de Galicia nas queridas terras do Prata e
subimos un chanzo máis cara á nosa autoidentificación.
Todos sabemos que aínda queda
moito por facer. Pola miña banda asumín un novo compromiso
que conta co voso respaldo, nel poñerei todo o meu empeño,
que non é outro que levar a Galicia ata o lugar que lle
corresponde. Conto moi especialmente para esta nova andadura
con todos os galegos, cos de dentro e cos irmáns de fóra.
Estamos no bo camiño, no momento
de darlle cimera entre todos, temos a obrigación de facer
unha soa Galicia: a nova Galicia do século XXI.
Conseguirémolo na medida en que saibamos unirnos con orgullo
e con grandeza para levar a cabo obras que perduren; como
ese Colexio " Santiago Apóstolo" no que tantas ilusións
están depositadas.
MANUEL FRAGA IRIBARNE
Presidente dá Xunta de
Galicia
ir arriba
|
